Budapest – Fiumei Road Cemetery

In de inleiding van de brochure, vergelijkt de Directeur, Dr. Katalin Fogarasi Radnainé, de 170 jaar oude begraafplaats Fuimei Road, met de Père Lachaise. 

De vergelijking klopt gedeeltelijk omdat er hier zoals in Parijs, beroemdheden liggen. Helden van de revoluties, architecten, Jakobijnen en kunstenaars. Ik citeer uit de brochure. 

Waar de vergelijking niet klopt is dat deze begraafplaats een 56 ha groot park is met uitgestrekte grasvelden, brede lanen, oude hoge bomen en kleurrijke bloemperken. 

De graven liggen ver van elkaar verwijderd en de standbeelden van treurende dames komen tot hun recht. Politici en kunstenaars hebben hun mausoleums gekregen.  

Enkele namen zijn ons bekend omdat zij ook de plaatsnamen zijn van metrostations, straten of pleinen in de stad. Als voorbeeld, kregen Lagos Batthyány en Ferenc Deak, Hongaarse politici van het begin van de 19e eeuw, een mausoleum. Tevens kreeg de eerste een plein en een metrostation op de linkeroever van de Donau en de tweede een plein en metrostation op de rechteroever.  

De zangeres Lujza Blaha, de nachtegaal van de natie, ligt in een overdekt graf omringt door huilende kinderen en zij kreeg een metrostation op de lijn 2. 

Het is prachtig lenteweer, wij wandelen een paar uren in het park, zonder veel structuur, van het één funerair gebouw naar het andere, bewonderen de beelden en genieten van de natuur.

Het ‘Piety Museum’ is dicht. Niemand van de ondervraagde personen weet voor hoelang en waarom. 

Tram 37 vertrekt van het eindstation Lujza Blaha en brengt u tot aan de ingang van de joodse begraafplaats. Die ligt ten oosten van de grote begraafplaats, gescheiden door een hoge muur. De deuren sluiten om 16:00, wij waren er te laat maar wij zullen terugkomen. 

Wikipedia geeft iets meer uitleg over deze begraafplaatsen, zie  https://en.m.wikipedia.org/wiki/Kerepesi_Cemetery

Advertenties

Paarup, kerk en begraafplaats

Op rondreis door Denemarken rijden wij per toeval door het dorp Paarup. Het ligt in het centrum van Fyn, enkele kilometers ten noord westen van Odense.
Het is oktober, de wit geschilderde kerk is verblindend mooi. Zij is gebouwd op een heuvel, de begraafplaats paalt eraan, enkele trappen lager.
Bij ons is het een zee van stenen met hier en daar een stukje groen.
Hier overweegt het groen, de graven zijn omringt door een lage haag, op elke plek ligt een kleine natuursteen, sereniteit. Hier en daar stenen mussen of een witte duif, de bloemen zijn echt, plastiek is taboe. De grinten paden zijn onlangs geharkt, het oogt Japans.
Als ik de keuze had, lig ik liever hier dan in een monumentale grijze pretentieuze granieten kappel.

 

Nancy – Cimetière de Préville

Volgens de folders van het toeristen bureau, is de begraafplaats ‘de Préville’ in Nancy, de ‘Père Lachaise Nancéen’.
Fotograferen is verboden, ten minste als de bewaker het ziet. Wij kijken dus uit om de iPhone en het toestel van Marleen te voorschijn te brengen, wanneer de man ergens anders patrouilleert.

Prachtige zomerdag vandaag, niet te warm, de zon verdwijnt regelmatig achter witte cumuli en er waait een fris windje. Het is een plezier om te wandelen in dit 11 ha groot park.
Nancy is de stad van het Art Nouveau en talrijke funeraire monumenten getuigen van deze tendens.

Tevens indrukwekkende platanen en een hoge alleenstaande sequoia.

De begraafplaats de Préville dateert van 1842. Hij werd opgericht om de kleinere begraafplaatsen van de omringende dorpen te concentreren. Gedurende 7 jaren vóór de opening werden de stoffelijke overschotten van die begraafplaatsen naar hier overgebracht.
Nancy is een stad met een rijke historische en culturele geschiedenis, dit is hier duidelijk te merken.

Ik lees dat er 312 kapellen te zien zijn, in Gotische en Romaanse stijl maar de meerderheid is opgericht in Art Nouveau. Velen hebben gekleurde glasramen met religieuze thema’s maar ook met de afbeelding van de gestorvenen.

Bovenaan, in de noord-west hoek, ligt een weide, verlaten tussen de bomen. Het is een Duitse militaire begraafplaats van de oorlog 1870-1871.

 

 

 

 

Voor wie interesse heeft en meer wil weten over deze begraafplaats, is er een boek, geschreven door Daniël Da Ponte. Het is te krijgen door de auteur te contacteren per mail op

daponteheraldique@yahoo.fr of telefonisch 0033 3 55 20 19 48.

 

De Duitse Militaire begraafplaats van Halluin

 

image

Op weg naar de Somme vallei, liggen wij aangemeerd in de jachthaven van Menen-Halluin. Wij zijn hier vrijdagavond aangekomen; onze bedoeling was zaterdag verder te varen maar de sluis van Menen is gestremd tot maandag morgen 06:00.

Op kaart van onze vaaratlas zie ik de aanduiding van een Duitse militair begraafplaats, gelegen naast het gemeentelijk kerkhof van Halluin. Het contrast met de begraafplaatsen van de geallieerde soldaten is groot. Op de graven van de Belgische, Britse, Amerikaanse en andere geallieerde soldaten, gesneuveld tijdens de twee wereldoorlogen, staan witte kruisen of afgeronde stenen. De grasperken zijn verzorgd zoals de beste ‘greens’ en meestal versieren kleurrijke bloemperken het geheel.

De Duitse graven hebben donkere grijze metalen kruisen, in lange lijnen geplant in een grasveld, meer niet. In het midden overkoepelt een kleine roodbakstenen constructie een grote donkere granietsteen. Hier liggen 1390 christen en 7 joodse soldaten begraven.

Op het gemeentelijk kerkhof zien wij drie beelden van klaagvrouwen. Één daarvan is een bijzonder mooie sensuele jonge vrouw, die leunend op het grafsteen van Eugène Mussche, een krans immortellen houdt in haar rechterhand.

image

Joinville and Chamouilley

 

imageZoals bekend is de symboliek vooral te vinden op oude grafstenen en oude grafmonumenten.
Dit is ook het geval in Joinville en in Chamouilley.
De foto’s hieronder tonen er een paar voorbeelden van.
Soms ontdekken wij ook mooie beelden zoals de gesluierde vrouw in Joinville.

De keramische bloemen van Heuilley-Cotton

Ieder jaar varen wij op de Europese kanalen en rivieren met onze boot de Chat Lune.De wereld gezien vanuit het water ziet er anders uit dan vanuit het vaste land, wij vinden hem zelfs mooier.

Zoals alle leden van Grafzerkje gaat onze belangstelling naar begraafplaatsen en wanneer wij er één zien, niet te ver van onze aanlegplaats, gaan wij er heen.
Wij varen voor het ogenblik op het kanaal van Bourgondië naar Champagne en in Heuilley-Cotton, Haute Marne, vond Marleen een kerkhof met keramische bloemen die veel gelijkenis vertonen met de versieringen van het oud kerkhof op de Nieuwpoortse Steenweg in Oostende.
Ook is wegens de symboliek, de grafsteen van priester Claude Isidore Japiot het vermelden waard. Boven op zijn graf treurt een engel met in zijn hand een krans immortellen.
Heuilley-Cotton ligt langs het kanaal, een boogscheut van de ingang van de 4,5 km lange tunnel die in 1883 onder het ‘Plateau de Langres’ gegraven werd om de verbinding te maken over het water, van de Atlantische oceaan naar de Middellandse zee, dwars door Frankrijk.
In het midden van de begraafplaats staat de parochiekerk Saint-Loup, de deur was open en van verwondering kwam bewondering.

De keramiekbloemen van de begraafplaats Oostende

Het graf van kapitein William Davies Evans ziet er prachtig uit. Zoals de foto’s getuigen, kwam de restauratie niet te vroeg voor deze voor ons, tot nu toe, onbekende man. Hij was kapitein op postboten, schaakmeester en hij stierf in Oostende in augustus 1872 op twee en tachtig jarige leeftijd.
Hij werd geboren in Wales, monsterde op zijn veertiende aan, en werd vier jaar later tot kapitein benoemd.
Nog eens tien jaar later leerde een medemarine officier hem schaken.
Hij had talent, behoorde tot de beste meesters van zijn tijd en in 1824 vond hij een opening uit die zijn naam draagt de ‘Evans Gambit’.

Volgens Wikipedia gebruikte Gary Kasparov deze gambit in het toernooi dat hij in 25 zetten won van Viswanathan Anand. Dit gebeurde in 1995 en het laat mij en degene die het schaakspel niet kennen, tamelijk koud.

Wat ik wel interessant vind is dat Evans de uitvinder is van de rode, groene en witte signalisatie lichten die sedertdien op alle boten gebruikt worden om ’s nachts gezien te worden en aanvaringen te vermijden.
Voor de niet zeelui, een rood licht bakboord, een groen stuurboord beide naar voren gericht, een wit licht boven en een wit licht achteraan tonen altijd duidelijk aan in welke richting de andere boten zich verplaatsen.

Op deze mooie zondagnamiddag wandelen wij tussen de grafzerken die voornamelijk boven de grond geplaatst zijn, dicht bij elkaar met smalle gangen die haaks kruisen.
Het frappeert ons dat op veel graven een kruis met een Christusbeeld ligt, de repetitieve opeenvolging heeft een merkwaardig effect.

Wat opvalt in deze begraafplaats zijn de talrijke kransen en bloemen in gekleurd keramiek. Wij zijn blij en verwonderd dat het overgrote deel van deze objecten er nog onbeschadigd bij ligt.

Wij merken met droefheid dat wij vandaag bijna verwonderd opkijken als wij geen kwetsende graffiti, gestolen beelden of beschadigde bloemperken zien.

20111130-105441.jpg

20111130-105551.jpg

20111130-105933.jpg

20111130-110347.jpg

20111130-110359.jpg

20111130-110452.jpg

20111130-110719.jpg

20111130-110800.jpg

20111130-110820.jpg

20111130-110831.jpg

20111130-110847.jpg

20111130-110903.jpg

20111130-110923.jpg

20111130-110943.jpg

20111130-111002.jpg

20111130-111019.jpg

20111130-111037.jpg

20111130-111053.jpg

20111130-111511.jpg